Πως να χωρέσει στο μυαλό μου αυτή η βαρβαρότητα που διάβασα οτι γίνεται στις ένδοξες και ηρωικές Οινούσσες. Πώς μπορούμε σε αυτά τα πλάσματα που μας έδωσε ο Θεός για να ομορφαίνει τη ζωή μας,να προξενούμε τόσο πόνο.ΟΙ ΓΛΑΡΟΙ. Οι συνοδοί μας, οι ταξιδιώτες μας, οι συνοδοιπόροι μας στα θαλασσινά ταξίδια, οι ακοίμητοι φρουροί της δικιάς μας θάλασσας. Οι ποιητές, οι ναυτικοί, οι εραστές της θάλασσας είναι δεμένοι και ερωτευμένοι με τό πέταγμα τους, με τη φωνή τους και με την αρμονία τους.
Και εμείς τι κάνουμε; Είναι απίστευτο και τραγικό για την πατρίδα μας. Θέλουμε να δημιουργούμε πόνο χωρίς να σκεφτόμαστε...
"Είμαστε υπεύθυνοι γι αυτό που κάνουμε αλλά και γι αυτό που δεν κάνουμε", είπε ο Μολιέρος.
Σας μεταφέρουμε το άρθρο από την εφημερίδα "ΑΛΗΘΕΙΑ" της Χίου στις 22/08/2008.
"Ένα ντοκουμέντο αθλιότητας που συμβαίνει στις Οινούσσες. Εκεί, κάποιοι ανεγκέφαλοι ή ψυχροί υπολογιστές, αφού οι γλάροι επιμένουν να τρώνε ψάρια -χωρίς να ξεχωρίζουν αυτά της ιχθυοκαλλιέργειας, κάνουν την εικονιζόμενη φωτογραφικά αθλιότητα. Περνούν στα ρουθούνια των γλάρων, που πιάνονται σε δίχτυα, έναν πλαστικό χαλκά και στη συνέχεια πάνω του αρκετούς άλλους, με αποτέλεσμα τα πουλιά να πεθαίνουν με τραγικό τρόπο, αφού σηκώνοντας άθελά τους μέσα στα ρουθούνια τους αυτό το εμπόδιο, κάπου σκαλώνουν, μπερδεύονται, τυλίγονται, εγκλωβίζονται και πεθαίνουν από δίψα ή ασιτία..."
Ας κάνουμε όλοι κάτι γιατί "Ελλην ου του γένους αλλά της διανοίας" όπως λέει και η κυρία Αρβελέρ.Αυτη τη σκέψη, το συλλογισμό, τη διάνοια αναζητώ σαν τον Διογένη από τους σύγχρονους συμπολίτες μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου